અબ લગન લગી કી કરીયે

સમય એની ચાલ ચાલી જાય ને સંબંધોમાં અંતર આવતું જાય... નજરો સામે જ રહેતી વ્યક્તિ આંખોમાંથી ઓજલ થવા લાગે.... દિવસો ગુજરવા લાગે... જે વ્યક્તિની ટેવ પડી ગઇ હોય એના વગર રહેવા મને ટેવાઇ જવા લાગે... ડાયલ લિસ્ટમાં જેનું નામ સૌથી ઉપર હોય એ ધીમે ધીમે નીચે જવા લાગે.... ધીમે ધીમે લિસ્ટમાંથી જ હટી જાય ને એ નામ સર્ચ કરવું પડે... ઇનબોક્સના ખાસ મેસેજીસ ડાઉન થતા જાય... એટલા ડાઉન કે શોધવા માટે સ્ક્રોલ ડાઉન કરવું પડે....ને એનાથીય વધુ, અંતરમાં રહેલો ચહેરો યાદોમાં ફેરવાવા લાગે... માણસ જાણે મમી બની રહ્યો હોય એમ, એના પર સમયના લપેટા લાગ્યા કરે અને આંખોમાંથી દૂર ના હટતી વ્યક્તિ 'યાદ' બની તડપાવા લાગે...

સમય... સમય સૌથી મોટો ષડયંત્રકારી છે... એની ચોપાટે માણસો મ્હોરા બને ને સમયને સથવારે ચાલો ચાલે... એની એક ચાલે એ 'સંબંધમાં અંતર' લાવી દે ને 'અંતરના સંબંધ' પણ ભૂલાવી દે. એક ચાલે એ હજારો માઇલોને મિનિટમાં કાપી નાખે ને એક જ ચાલે એ ગમે તેવી ક્લોઝનેસ વચ્ચે કિલોમિટરના અંતર આણી દે. પણ માથાકુટ એ કે માણસ ક્યાં સમજી શકે સમયની આ શરારતો... સમયની આ ચાલો...

... એક લાઇનમાં સમજવું હોય તો સૈયદ કાદરીને યાદ કરવા પડે... કાદરી સા'બ બખુબી કહે છે કે 'અપને હી પૈશ આયેં હમસે અજનબી...વક્ત કી સાજ઼િશ કોઇ સમજ઼ા નહીં...'

વક્તની સાજ઼િશ સામે માનવી મિનિટોમાં મગતરો બની જાય...પોતાનાઓ વચ્ચે પરાયો બની જાય... પારકો બની જાય... પણ, તોય, સમયના શસ્ત્રો હેઠા પડે જ્યારે સંબંધ 'અંતર'માં બંધાયો હોય...અંતરઆત્મામાં રચાયો હોય... સમયની ચોપાટના મહોરા બનેલા માનવીઓના સંબંધો દાવ પર લાગતા હોય છે પણ, સંબંધો પર જ જીવતા માનવીઓ અસ્તિત્વનો અંત આણીને પણ એ સંબંધને સાચવી લેતા હોય છે... બચાવી લેતા હોય છે...

પણ, બને!!! ઘણી વખત એવું બને કે 'અંતર'ના એ સંબંધને સાચવવા માટે, એને સમયના ષડયંત્રથી બચાવવા માટે, એમા 'અંતર' ઉમેરવું પડે... સંબંધ જેટલો નજીકનો હોય, એમા દૂરીઓ પણ એટલી જ ઉભી કરવી પડે... જેનાથી દૂર રહીને જીવવાની કલ્પના પણ શક્ય ના હોય એને જ દૂર રાખીને જીવી લેવું પડે!!! આંખોમાં યાદ ભરી, દિલમાં ઇર્શાદ કામિલના અલ્ફાઝ ભરી ગાઇ લેવું પડે...
ગાઇ લેવું પડે કે,,,

કુછ રિસ્તો કા નમક હી દૂરી હોતા હૈ,
ના મિલના ભી જરુરી હોતા હૈં...

...ને એ ગાતી વખતે બુલ્લે શાહની માફક પગમાં ઘૂંઘરુ બાંધી નાચવું પડે... ખૂદને ભૂલી જઇ નાચવું પડે... મુર્શિદને મનાવવા નાચવું પડે... મારો મુર્શિદ નચાવે એ એમ નાચવું પડે...

અબ લગન લગી કી કરીયે
ના જી સકીયે ના મરીયે
અબ લગન લગી કી કરીયે.

ખામોશ રાત

હાથમાંથી સરી રહી રહેલા સંબંધના અવસાદનો સ્વાદ વોદકામાં આઇસ સાથે મેળવીને ગ્લાસ હલાવી લીધો. આઇસ ક્યૂબ ઓગળવા લાગી અને તમન્નાઓ ઉઠવા લાગી. ઢળી રહેલી સાંજની બોજ઼લ ખામોશીએ અરમાનોનો બોજ વધારી દીધો. કેટલાક સંબંધો હાથમાંથી સરી જવા માટે જ બનતા હશે? ધૂંધળી ક્ષીતિજને પાર ડૂબી રહેલો સૂરજને હું પૂછી બેઠો.ને સરી જવું હોય તો એ સંબંધ બંધાય જ શું કરવા? વોદકાનો એક મોટો ઘૂંટ પેટમાં પડ્યો ને રૂવે રૂવું બોલી ઉઠ્યું, પણ કેમ? કેમ આવું થાય? ઠંડા પવનની લહેરકી ઉઠી ને કાનમાં કહી ગઇ કે એવા સંબંધો પણ હોય કે એની આરી ચાલે ને એના બૂઠા આરા મનના માંસને સહનના થાય એટલી પીડાથી કાપ્યા કરે! ચાલ્યા કરે!

પણ મન તોય એ સંબંધને જકડી રાખવા ધમપછાડા કરે તો? મેં ફરી સવાલ કર્યો પણ આ વખતે ના સૂરજ કંઇ બોલ્યો કે ના પવનની કોઇ લહેર ઉઠી. મનના એ ધમપછાડાને મહોબ્બત કહેવી કે મુર્ખામી? મેં પાછું પૂછ્યું.દરિયાને પેલે પાર સુરજ ડૂબી ગયો અને રાતના અંધકાર સાથે સંદેશો મોકલતો ગયો કે મુર્ખામી વગર મહોબ્બત શક્ય ક્યાં છે?

મેં વોદકાનો વધુ સીપ માર્યો.આસમાનમાં એક તારો ઉગ્યો ને બોલ્યો કે કિસ્મત જેવુ પણ કંઇ હોય યારા!સરકી રહેલો સંબંધ સરકી જ જવાનો.એને પકડી રાખવાનો પ્રયાસ મોજા ખેંચાય એમ હાથમાંથી શરીર આખાની ચામડી ખેંચી કાઢે. સ્નેહના એવા તાંતણાઓ પણ મન ફરતે બંધાયા હોય કે શ્વાસ પણ ના લેવા દે ને છોડવા પણ ના દે. જીવવા પણ ના દે ને મરવા પણ ના દે. થાય! આવું પણ થાય! કરમમાં લખાયું હોય તો આવું પણ થાય! મારી અંદરથી એક ઉંડો નિસાસો નખાઇ ગયો. રાતની કાળાશ વધુ ઘેરી થઇ. મેં વોદકાનો ગ્લાસ ખાલી કરી નાખ્યો ને બીજો નિસાસો ઉઠે એ પહેલા જ એને એમા ડૂબાડી દીધો.

તમને હતા ના હતા કરી દે એને મહોબ્બત કહેવી કે મોક્ષ?મારાથી પુછી લેવાયું.ફરી પછ્યું. ફરી ફરીને પૂછ્યું પણ કોઇએ એટલે કોઇએ જવાબ ના આવ્યો...વધુ એક ખામોશ રાત ખીલી ઉઠી. મેં

મોબાઇલમાં મ્યુઝિક પ્લેયર ઓપન કર્યું અને ગ઼ુલામ અલી ગાઇ ઉઠ્યા.....

તો ક્યા યે તય હૈ કિ અબ ઉમ્ર ભર નહીં મિલના

તો ફિર યે ઉભ્ર ભી ક્યો, તુમ સે ગર નહીં મિલના


(તસવીરઃ રવિ પરમાર)