પણ મન તોય એ સંબંધને જકડી રાખવા ધમપછાડા કરે તો? મેં ફરી સવાલ કર્યો પણ આ વખતે ના સૂરજ કંઇ બોલ્યો કે ના પવનની કોઇ લહેર ઉઠી. મનના એ ધમપછાડાને મહોબ્બત કહેવી કે મુર્ખામી? મેં પાછું પૂછ્યું.દરિયાને પેલે પાર સુરજ ડૂબી ગયો અને રાતના અંધકાર સાથે સંદેશો મોકલતો ગયો કે મુર્ખામી વગર મહોબ્બત શક્ય ક્યાં છે?
મેં વોદકાનો વધુ સીપ માર્યો.આસમાનમાં એક તારો ઉગ્યો ને બોલ્યો કે કિસ્મત જેવુ પણ કંઇ હોય યારા!સરકી રહેલો સંબંધ સરકી જ જવાનો.એને પકડી રાખવાનો પ્રયાસ મોજા ખેંચાય એમ હાથમાંથી શરીર આખાની ચામડી ખેંચી કાઢે. સ્નેહના એવા તાંતણાઓ પણ મન ફરતે બંધાયા હોય કે શ્વાસ પણ ના લેવા દે ને છોડવા પણ ના દે. જીવવા પણ ના દે ને મરવા પણ ના દે. થાય! આવું પણ થાય! કરમમાં લખાયું હોય તો આવું પણ થાય! મારી અંદરથી એક ઉંડો નિસાસો નખાઇ ગયો. રાતની કાળાશ વધુ ઘેરી થઇ. મેં વોદકાનો ગ્લાસ ખાલી કરી નાખ્યો ને બીજો નિસાસો ઉઠે એ પહેલા જ એને એમા ડૂબાડી દીધો.
તમને હતા ના હતા કરી દે એને મહોબ્બત કહેવી કે મોક્ષ?મારાથી પુછી લેવાયું.ફરી પછ્યું. ફરી ફરીને પૂછ્યું પણ કોઇએ એટલે કોઇએ જવાબ ના આવ્યો...વધુ એક ખામોશ રાત ખીલી ઉઠી. મેં
મોબાઇલમાં મ્યુઝિક પ્લેયર ઓપન કર્યું અને ગ઼ુલામ અલી ગાઇ ઉઠ્યા.....
તો ક્યા યે તય હૈ કિ અબ ઉમ્ર ભર નહીં મિલના
તો ફિર યે ઉભ્ર ભી ક્યો, તુમ સે ગર નહીં મિલના
(તસવીરઃ રવિ પરમાર)
